سکوت که شکست ، کلام به دلجویی آمد و جاری شد و شمع های روز تولد زمین را روشن کرد . اولین بار بود که این نام را می شنیدم و معنای آن آنقدر به وجدم آورد که پس از روزهای طولانی ، روزه سکوت را به به اذان دحو الارض شکستم و به جرعه ای اشک افطار کردم .

به لغت نامه مراجعه کردم تا معنای آن را بدانم . نوشته بود روزی که خداوند زمین را از زیر خانه کعبه به همه جا می گستراند . ناگهان به دلم افتاد مثل این است که امروز همه جا خانه خداست و همه محرمندانگار . آواز آسمانی لبیک می خوانند ، بین صفا و مروه خود چه " سعی " ها که نمی کنند تا بتوانند جرعه ای از زمزم را از عمق معصومیت درون خود بنوشند و بر وسوسه شیطان های روح ، سنگ می زنند . همگان گویا بر کتیبه باستانی کعبه ، حجرالاسود ، بوسه می زنند و گرد خانه دوست طواف می کنند و دست آخر ، هریک اسماعیل خود را قربانی .

چشمان دلم به سمت صحرایی سوزان در قرنها پیش به تماشا بود . هاجر گرچه به دستور مستقیم خدا و در سایه حمایت پیامبرش به آن بیابان داغ آمده بود ، اما تا سعی نکرد ، زمزم را نیافت ؛ که زمزم را تنها به سعی می دهند .

من اندوهگین و حیران به همه لحظاتی اندیشیدم که فقط به خاطر میراثی که بی هیچ سعیی به ما رسیده بود ، انتظار پاداش و آرامش داشتیم . این شکستن قانون خدا نیست ؟

دلم می خواهد وقتی زمین شمع های تولدش را خاموش می کند ، در گوشش به نجوا بگویم : " امروز به حرمت خانه خدا که سراسر سینه ات را پوشانده از زمینیان بخواه که با خستگی سعی ، لب چشمه زمزم به تمنا بنشینند . "

زمین فروتنانه به اهتزاز در می آید : " آمین ! " .

                                                                                   ۲۵ ذی القعده ۱۴۲۹

با یک پیغام کوتاه خبردار می شوی ؛ خیلی کوتاه . به قدر لحظه ی حیرتت و آه بلندت ! که آه هرچقدر هم بلند ، کوتاه است . لباس های سیاهت را که هیچ دوستشان نداری به تن می کنی و بعد از مدت ها به شام غریبانی سخت غریبانه می روی . هیچ صدایی بیرون نمی آید و هیچ شیون و ناله ای نیست . آدم های خانه در سکوت و به آرامی می گریند ، انگار گریستن هم در اینجا آدابی دارد . همه چیز حیرت انگیز و مبهم است . مثل اینکه پاره ای آتش ناگهان از آسمان بیفتد و کسی را با خود ببرد و هیچکس نمی داند چگونه . حادثه هیچ شاهدی ندارد . همه انگار در خواب بوده اند و چیزی را محو ومبهم دیده اند یا باید می دیده اند !

خیلی مختصر ، خیلی ساده ، اتومبیلی یکباره در جاده آتش می گیرد و راننده در این آتش می سوزد . شاید حتی خودش هم آنچه را می دیده ، باور نداشته و مبهوت در شعله های داغ می سوخته و با چرخش و تکان های دیوانه وار اتومبیل ، به دور خود می چرخیده و مجروح می شده و زخم می خورده . معلوم نیست که کی پیاده شده یا چقدر شاهد چه چیزی بوده و چه کرده ، فقط معلوم است که باید می رفته و رفته است . باشتاب و بی مهلت . و تمام رویاهای خود را همراه رویای آنانی که دوستش می داشتند ، با خود برده است . در میان این همه رویا یکی لجوجانه سرک می کشد ؛ رویای با هم بودن که حالا همراه تکه های آخرین منزل او خاکستر شده است . و او حتی صبر نکرد که عزیزانش برسند و با او وداع کنند . شاید شتاب داشت برای رفتن به آن جهان بی بازگشت .

کسی چه می داند ؟ شاید هم برای دیدن حقیقت که در این جهان به بهای عمر تمام می شود .

او حالا دیگر نیست و هیچ وقت هم نخواهد بود ، حتی اگر دلت برایش تنگ شود و سیل اشک نگاهت را با خود سر مزارش ببرد . حتی اگر جای خالی او قلبت را در مشت خود بفشارد آنقدر که درد در سینه ات غوغا کند .

چشم می بندم و به تلخی می اندیشم که جهان چه بی بنیاد و فردا چه نامعلوم است . و در عجبم که این پل هر لحظه در آستانه ی ویرانی چگونه ما را به قرار و ماندن وسوسه می کند و می فریبد ؟ و به بلاهت نابخشودنی مان می نگرم که چه خیمه و منزل سنگین و پر طمطراقی بر آن افراشته است و به خنده ی تلخ فرشته ی مرگ که قرن هاست از این همه نادانی و بیخبری در شگفتی مانده است .

خدایا مرگ چه نزدیک و ما چقدر برای آن مهیا نیستیم . اگرچه قرعه ی بعدی به نام خود ما باشد .

      الیس ذلک بقادرٍ علی ان یحی الموتی . . .